అపూర్వమైన ఉదయం..

రాత్రి విరిసిన తిమిరాన్ని హరిస్తూ,

మరో జీవన సమరానికి తెర తీస్తూ,

పూర్వపు దిక్కు నుండి ఉదయిస్తున్న సూర్యుడు,
మరో,
అపూర్వమైన ఉదయాన్ని,

మనకు
అందిస్తున్నాడు..

దరి చేరిన ఉదయం...

నల్లని నేలపై,
తెల్లని పాల వర్షం కురిసినట్టుగా,
వెల్లువై వచ్చిన వెలుగు,

చీకటిని,
కొండ చిలువలా, అమాంతం మింగేసింది.

ఆగే అలవాటు లేనట్టుగా,
ఉదయం,
వెలుతురు జల్లులను కురిపిస్తుంది.

జారిపోయిందేమో!
అనుకున్న పగలు,
మళ్లీ,
మన దరికి చేరింది...

వర్షించిన ఉదయం..

కొండమల్లెల సమూహం,
రాత్రి వెలువరించిన సుగంధం,

చీకటి మనసును సైతం కరిగించి,

వెలుగై,
మనపై,
కురిసేటట్లు,
చేస్తుంది...

రవి కిరణపు గమనం...

శబ్దరహిత ప్రక్రుతిలో సవ్వడి మొదలైంది.

మానస సరోవరమున కదలాడుతున్న,
మానస జీవుల చలనం,
ఆగిపోయింది.

ఎందుకంటే,

రవి కిరణపు గమనంమొదలైంది,
భువిని చేరేందుకు..

నిత్య నూతన ఉదయం...

నిత్యమూ పూచే నిత్యమల్లె,
కొంచెం వాడి,
ఆపై కిందకు జారి,
నేల ఒడిలో వాలిపోయింది.

వాడిన కుసుమాలను,
సున్నితంగా విడిచిన నిత్యమల్లె,

ఈ నూతన ఉదయమున,
నిత్యం వలె,
నవ్యంగా ఉదయిస్తుంది...

అపురూపమైన అందం...

నిన్న విడిచిన స్నేహాలను కలిసేందుకు,

నేలకు కురిసే వెలుగులో తడిసేందుకు,

అసంపుర్ణాన్ని, సంపూర్ణం చేసేందుకు,

మరో అవకాశం మనకు అందింది,

అపురూపమైన ఉదయపు రూపంలో....

దివ్యమైన అందం...

వర్షంలో స్నానమాడిన ప్రక్రుతిలా,

నిశ్చలమైన నీటిలో దర్శనమిస్తున్న,
పున్నమి చంద్రునిలా,

ఆరామంలొ విశ్రాంతి పొందుతున్న-
సన్యాసి మొహం'లోని తేజస్సులా,

దివ్యమైన అందంతో,
వెలిగిపోతుంది,

ఈ ఉదయం...